Zwielokrotnienie kanałów 2 Mbit/s tworzonych np. poprzez grupowanie kanałów 64 kbit/s poprzez transmisję PCM, w praktyce jest dość skomplikowane. Kanały te można zwielokrotniać np. w systemach transmisji PDH (ang. Plesiochronus Digital Hierarchy), w których zwielokrotnieniu poddawane są właśnie kanały 2 Mbit/s generowane przez różne urządzenia. Jednak podstawy czasowe (zegary) tych kanałów mogą różnić się nieznacznie między sobą. Wynika to z faktu, że poszczególne urządzenia generujące kanały 2 Mbit/s posiadają oddzielne, nie powiązane ze sobą zegary taktujące te sygnały. A zatem, aby zapewnić stałą przepływność sygnału, przeplot bitowy musi być uzupełniany przez dodanie pustych bitów, zwanych bitami dopełnienia. Bity te usuwane są z sygnału zbiorczego podczas procesu demultipleksacji. Proces ten nosi nazwę operacji plezjochronicznej (słowo pochodzenia greckiego oznacza "prawie synchroniczny"), którego zasadę przedstawiono na rysunku 1.
Ten sam problem pojawia się na każdym poziomie zwielokrotnienia i za każdym razem - na każdym poziomie zwielokrotnienia - wprowadzać należy bity dopełnienia. Zastosowanie operacji plezjochronicznej w całej hierarchii systemów prowadzi do określenia jej mianem "plezjochronicznej hierarchii cyfrowej", a więc jak wcześniej wspomniano transmisji PDH.

Rysunek 1. Zwielokrotnienie plezjochroniczne

Ogólnie mówiąc, transmisja PDH jest dostosowana do transmisji sygnałów dla potrzeb połączeń międzycentralowych, a więc do transmisji sygnałów mowy sieci telefonicznych. Jak wspomniano wcześniej, w Europie na pierwszym poziomie zwielokrotnienia stosuje się transmisję PCM, gdzie w strumieniu 2Mbit/s przenoszonych jest 30 kanałów telefonicznych 64kbit/s oraz dwa kanały 64kbit/s zawierające informacje dodatkowe i sterujące. Daje to łączną wartość 2048 kbit/s. Poprzez transmisję PDH można uzyskać kolejne stopnie zwielokrotnienia. I tak: kanał 2 Mbit/s ziwlokratniany jest do przepływności 8 Mbit/s (8448 kbit/s), następnie kanał 8 Mbit/s zwielokrotniany jest do przepływności 34 Mbit/s (34368 kbit/s), ten z kolei do strumienia 140 Mbit/s (139264 kbit/s). Pokazuje to rysunek 2. A wszystko to po to aby zyskać możliwość transmitowania jak największej ilości sygnałów przy wykorzystaniu jak najmniejszej liczby mediów przenoszących te sygnały

Rysunek 2. Stopnie zwielokrotnienia w systemach PDH

Z czasem, zmniejszanie się kosztów układów scalonych oraz postęp w dziedzinie transmisji światłowodowej doprowadziły do sytuacji, w której systemy PDH zapewniły operatorom sieci telekomunikacyjnych efektywne środki przenoszenia wielkiej liczby rozmów telefonicznych poprzez zwielokratnianie kanałów 2 Mbit/s. Jednak okazało się jednocześnie, że transmisja PDH ma również poważne ograniczenia. Ograniczenia te wynikały z zapotrzebowania klientów na usługi dzierżawy pojedynczych kanałów 2 Mbit/s, transmitowanych za pośrednictwem systemów PDH, które w zamyśle projektantów były stworzone do transmisji sygnałów pomiędzy takimi węzłami sieci telekomunikacyjnej jak np. centrale telefoniczne i nie przewidywały wyodrębniania z całego strumienia danych pojedynczych kanałów 2 Mbit/s (a więc strumieni na których dzierżawę zgłaszali zapotrzebowanie klienci biznesowi). 
Problem elastyczności sieci plezjochronicznej można zilustrować następującym przykładem. Przedsiębiorstwo dzierżawi od operatora danej sieci kanał 2 Mbit/s dla realizacji własnych potrzeb biznesowych. Wydzielenie kanału 2 Mbit/s z sygnału o większej przepływności wydaje się operacją prostą. Niestety w praktyce jest nieco inaczej. Wprowadzanie bitów dopełnienia na każdym poziomie zwielokrotnienia oznacza, że nie jest możliwe dokładne umiejscowienie ramki 2 Mbit/s w kanale np. o przepływności 140 Mbit/s. Aby uzyskać dostęp do pojedynczego kanału 2 Mbit/s należy całkowicie zdemultipleksować kanał 140 Mbit/s (64 kanały 2 Mbit/s poprzez pośrednie poziomy 34 i 8 Mbit/s). Po zidentyfikowaniu i wyodrębnieniu żądanego kanału 2 Mbit/s, pozostałe kanały należy powtórnie zwielokrotnić do przepływności 140 Mbit/s. Proces ten przedstawiono na rysunku 3.

Rysunek 3. Sposób wydzielenia kanału 2 Mbit/s dla klienta dzierżawiącego taki kanał od operatora danej sieci

Innym problemem związanym z ogromną liczbą urządzeń zwielokratniających w sieci jest sterowanie. Jedynym sposobem kontroli poprawności drogi jest szczegółowa rejestracja połączeń między urządzeniami. Jednakże, wraz ze wzrostem liczby połączeń między urządzeniami w sieci, zwiększa się problem uaktualnienia zapisów oraz prawdopodobieństwo pomyłek. Pomyłki te mogą nie tylko uniemożliwić zestawienie połączenia, ale także przerwać połączenie trwającego ruchu.

Kolejnym ograniczeniem PDH jest brak możliwości nadzoru jakości transmisji, ponieważ format ramki PDH nie przewiduje dość miejsca na przesyłanie bitów, umożliwiających przesyłanie informacji dających możliwość budowy systemu zarządzania siecią PDH.

Dodatkowo należy zauważyć, że nie dopracowano się jednolitego standardu dla urządzeń transmisji PDH i obecnie istnieją trzy strefy (USA, Europa, Japonia) z różnymi przepływnościami w różnych standardach. Sytuacja ta powoduje, że istnieją poważne trudności ze współpracą tych systemów powodujące konieczność stosowania specjalnych urządzeń zapewniających kompatybilność na stykach sieci różnych typów i operatorów.

Tak więc biorąc pod uwagę powyższe ograniczenia, zaczęto poszukiwać innych rozwiązań umożliwiających zniesienie tych ograniczeń. Rozwiązaniem tym okazały się systemy transmisji SDH.